post

Homenaxe ás vítimas da represión na folga xeral da Coruña en 1901

O vindeiro domingo, día 05 de xuño, ás 12:30 horas, no cemiterio de santo Amaro da Coruña, terá lugar a tradicional ofrenda floral que cada ano ven organizando a CGT da Coruña en lembranza dos obreiros e obreiras asasinadas, vítimas da represión, durante a folga xeral (a coñecida como folga dos «consumeros») que tivo lugar na cidade da Coruña os días 30 e 31 de maio e día 1 de xuño de 1901.
A homenaxe terá lugar no monolito que foi levantado polas sociedades obreiras coruñesas e sufragado por subscrición popular no ano 1906.
Ao seu término, farase outra ofrenda ante o conxunto escultórico situado na Avenida de Navarra en lembranza de todxs os represaliadxs polo franquismo.

Comité Local da CGT da Coruña

Breve reseña histórica da «Folga dos consumeiros»

A finais de maio de 1901, os empregados de consumos da Coruña declaráronse en folga para conseguiren unha serie de melloras laborais. Eran os consumeiros, que así se chamaban, os encargados de recadar os impostos municipais de consumos, función que estaba cedida a un particular, do que eran empregados.

Na tarde do 30 de maio, cando se celebraba unha concentración ante o fielato de Catro Camiños, no que estaban traballando esquirois, producíuse o asasinato do empregado de consumos Mauro Sánchez por parte da Garda Civil, presumiblemente por se resistir á súa detención. Inmediatamente, as sociedade obreiras decretaron folga xeral e o enterro do traballador, o día 31, transformouse nunha impresionante manifestación antiburguesa. Unha inxente multitude dispúxose a acompañar ao consumeiro na súa derradeira viaxe, pero as autoridades militares (se tiña decretado a lei marcial) non estaban dispostas a consentiren tal desafío ao seu poder. En pleno centro da cidade, as tropas dispararon a quemarropa contra a multitude, causando víctimas entre os traballadores e traballadoras que nela había. O resultado foi a morte de oito persoas mais e varios mutilados pola acción dos sables, balas e cabalos da tropa.

Catro traballadoras e cinco traballadores coruñeses morreron naquelas xornadas. Na súa lembranza, as sociedades obreiras coruñesas, por suscripción popular, erixiron en 1906 un monumento no cemiterio de San Amaro, que ainda existe.

Os asasinados foron os seguintes:

  • Mauro Sánchez: consumeiro de 34 anos. Vivía coa súa muller e cinco fillos na estrada da Torre. Morto por bala na cabeza.
  • Benita García Torres e Manuela González Seijo: serventas do Hotel de Francia de 20 e 29 anos respectivamente. Mortas dun balazo no ventre cando estaban asomadas nunha galería.
  • Josefa Corral: 42 anos. Un balazo na cabeza cando estaba sentada na galería da súa casa en San Andrés.
  • Antonio Bruno Orro: Augador. Recibiu un balazo no peito en San Andrés.
  • Antonio M.ª Veiga: Ancián carpinteiro. Morreu no hospital tras recibir un balazo na Rúa Real.
  • Francisco García Lodeiro, alias Carabel: Aserrador de 35 anos. Natural de Mabegondo. Morto por un balazo no ventre na Rúa Alta.
  • Jacobo García: Zapateiro. Escondeuse no local da Sociedade de Oficios Varios da rúa Cordelería e morreu dun balazo.
  • Encarnación Alonso: Non se ten mais información que a de que o seu nome aparece no monolito. Probablemente faleceu mais tarde como consecuencia das feridas.

Non contentos con tal canallada, o Capitán Xeral, un individuo chamado José Lachambre Domínguez e coñecido na Coruña como o amigo do frasco da xinebra, comezou a deter a traballadores a partires do dous de xuño, conseguindo coa súa fazaña que mais de cen foran presos e varios deles condeados a cadea.

Eentre os condeados estaban os consumeiros Venancio González Escontrela (a vinte anos de cadea) e Manuel Mosquera Morano (a seis anos), o secretario da sociedade de pintores Juan Santos Martínez (a seis anos) e o secretario de «Oficios varios» Juan José Cebrián (a doce anos), por sedición e insulto á forza pública. Hai que suliñar que entre os detidos estaban os traballadores que enviaban aos seus fillos á escola que tiña montada a asociación Antorcha Galaica do Libre Pensamento, por este simple motivo.

Ante o escándalo internacional, os militares xulgaron nun tribunal de honra ao tenente Pedro Vázquez, que mandaba a tropa, que foi condeado á súa expulsión do corpo. Non entendendo cecais o cativo alcance da xustiza militar, aos poucos días, o compañeiro anarquista Ricardo Cotelo disparou contra o tenente, pero este librouse polos pelos, fuxindo entre unha persecución polo campo da Leña na que interviron varias mulleres que pasaban polo lugar.

Pouco a pouco conseguiuse o retorno de todos os condeados ao declararse ilegal a actuación militar mediante un resquicio legal, ao ser os actos dos que se lles acusou anteriores á entrada en vigor do bando de guerra.

Estes feitos foron ocultados pola burguesía, de xeito que as xeneracións seguintes a descoñeceran. Somentes algunhas asociacións obreiras e particulares decidiron, ano tras ano, seguir levando flores ao monolito erixido en 1906. Ata hoxe.

 

post

Asamblea de SUTSO de Pontevedra-CGT para XIX Congreso confederal

El Comité Local del Sindicato Único de Trabajadores ‘Solidaridad Obrera” (SUTSO) de Pontevedra de la CGT ha convocado una Asamblea general para el lunes 30 de mayo, a las 19,00h,  al objeto de adoptar acuerdos para el XIX Congreso Confederal que tendrá lugar en Zaragoza entre los días 9 y 12 de junio y nombrar los delegados que representarán a nuestro sindicato en el Congreso de CGT

Comité Local CGT-Pontevedra, 9 mayo 2022

 

post

Asemblea da CGT da Coruña

O próximo 23 de maio, ás 18:30 horas, a CGT da Coruña celebrará unha Asemblea Xeral para tomar acordos para o próximo Congreso Confederal que terá lugar en Zaragoza entre o 9 e o 12 do mes de xuño. Así mesmo, nomearanse os delegados e delegados que representarán á CGT da Coruña naquel congreso.

O Comité Local da CGT da Coruña

 

post

Navantia Ferrol: todo o apoio á folga do metal

O días 5, 12, 18 e 19 deste mes está convocada folga no metal pola negociación do convenio provincial de sidero.

As reivindicacións centrais dos traballador@s son recuperar poder adquisitivo e cláusulas de revisión que garantan que non se perda máis, ampliar o dereito de subrogación, limitación das ETT, regulación do tóxico, penoso e perigoso…

Pola outra banda, a patronal mantén unha postura moi lesiva para os traballador@s: 6 anos de vixencia, sen cláusula de revisión salarial, aumento da xornada flexible…

Tras máis de dous anos (o convenio rematou o 31/12/2019), a patronal non só non cede, senón que aínda endurece máis a súa postura. Está claro que a case total ausencia de mobilizacións foi un erro.

Hai que dar unha resposta. Neste senso, esta folga é un paso moi importante porque a folga é unha ferramenta clave para que os traballador@s poidamos defender e conquistar dereitos.

Temos que mirar a exemplos marabillosos como a folga do metal de Cádiz e comprender a necesidade de estender a loita a outros traballador@s, á mocidade e ó pobo en xeral.

Esta estensión ten que comezar dentro das factorías de Navantia. O convenio da principal rematou o pasado 31 de decembro. Temos que unir forzas, temos que recuperar a unidade que houbo no pasado entre a principal e as compañías para loitar todos unidos en defensa duns intereses que son COMÚNS. Hoxe por ti e mañá por min, como sempre se dixo. Todos sairemos gañando.

A CGT dá total apoio a esta folga e, por tanto:

  • Chamamos a tódolos TRABALLADOR@S DA INDUSTRIA AUXILIAR a sumarse á folga e a participar activamente na mesma (piquetes, asembleas, mobilizacións…).
  • Chamamos a tódolos TRABALLADOR@S DA PRINCIPAL a apoiar ós compañeiros da Industria Auxiliar e a respectar os seus piquetes. A CGT propuxo na permanente do comité de empresa de Navantia-Ferrol celebrar mañá unha ASEMBLEA XERAL para decidir sobre a participación dos traballador@s da principal nas mobilizacións que haxa os días de folga. A decisión da permanente foi esperar a que por parte das federacións convocantes da folga haxa unha petición neste sentido.

UNHA SOA CLASE, UNHA SOA LOITA!

POLA UNIDADE D@S TRABALLADOR@S!

Sección Sindical Unitaria da CGT en Navantia – Ferrol

 

post

Crónica do Primeiro de Maio na Coruña

Unha manifestación de máis de duascentas persoas, convocadas pola CUT, a CGT e o SE (Sindicato da Elevación), percorreu esta mañá as rúas da Coruña en reafirmación de pertenza á clase obreira e en reivindicación da xustiza social co lema «Os dereitos conquístanse loitando».

A manifestación percorreu as rúas da Coruña entre a praza de Pontevedra e o Campo da leña, onde se leu o manifesto. Coreáronse consignas habituais, sendo unha das maiormente seguidas «Nin pacto de rendas nin reforma laboral, a clase obreira contra o capital».

Manifesto Unitario

Nin nos farán crer, nin nos farán calar

O que se prometía como a solución aos problemas da clase traballadora non supuxo máis que un novo e enorme fracaso; a nova reforma supón a definitiva lexitimación e consagración, por parte do autoproclamado goberno máis progresista da historia, daqueles aspectos máis lesivos que xa se avanzaron nas reformas laborais de 2010 (goberno Zapatero) e de 2012 (goberno Rajoy).

Entre outras cuestións, mantéñense os mecanismos que facilitaban os despedimentos (non se recuperan indemnizacións nin os salarios de tramitación), quedan as razóns intanxibles das previsións económicas (perdas previstas ou futuras) para poder levar a cabo despedimentos colectivos, ou a non intervención da autoridade laboral nos ERE.

Dos convenios de empresa, unicamente garántese a igualdade salarial, pero non o demais. E en materia de subcontratación, vai haber que loitala nos xulgados sen dúbida, xa que non se dá unha solución clara a quen realiza igual traballo pero non reciben igual salario.

Mentres tanto, o custo da vida segue encarecéndose a toda velocidade, sen que as rendas da clase traballadora crezan ao mesmo ritmo. Nuns casos, coa complicidade activa dos sindicatos maioritarios. Noutros, por culpa dunha estudada pasividade por parte de quen goberna. Bens de primeira necesidade alcanzan o seu prezo récord un mes tras outro. Nin os salarios nin as rendas básicas teñen unha actualización que se equipare ao encarecemento do custo da vida. En todas as frontes podemos observar o mesmo: pensións que non se revalorizan, convenios que quedan conxelados…

Agora, ademais, cando apenas empezamos a pagar as consecuencias da crise do Covid 19, avecíñanse as da guerra de Ucraína. O sistema capitalista xa puxo a funcionar a súa maquinaria para que de novo sexamos as traballadoras e traballadores quen asuma os sacrificios e vano a facer como sempre, coa complicidade dos sindicatos maioritarios, que sen dúbida vannos vender unha vez máis, como xa o fixeron anteriormente, co mal chamado Pacto de Rendas.

A estas organizacións que estamos aquí neste Primeiro de Maio nin as farán crer nin as farán calar, por máis operacións propagandísticas que leven a cabo quen prometía asaltar os ceos. As conquistas sociais conséguense na rúa e non nas urnas. As verdadeiras conquistas sociais, as que supoñen unha verdadeira transformación, xamais xurdiron dun pacto entre oligarquías e elites por moi modernas que aparenten ser.

Por iso, declaramos aquí e agora, Primeiro de Maio, que nos van ter fronte eles e os seus plans de asoballamento da clase obreira; declaramos que, se outros van ser compracentes co capital e os seus axentes instalados no poder, nós estaremos dispostos e dispostas á loita, porque a clase obreira é a xeradora da riqueza social e non se conforma coas migallas.

Pola xustiza social

Viva a clase obreira

Viva o Primeiro de Maio

A Coruña, Primeiro de maio de 2022

Comité Local da CGT da Coruña

 

post

Manifestación Primeiro de Maio na Coruña

Este Primeiro de Maio, Día do Traballo, a CGT da Coruña convoca manifestación que sairá da praza de Pontevedra da Coruña ás 12:30 horas. O acto será unitario conxuntamente coas organización sindicais CUT e SE (Sindicato da Elevación).

MANIFESTO UNITARIO

Nin nos farán crer, nin nos farán calar

O que se prometía como a solución aos problemas da clase traballadora non supuxo máis que un novo e enorme fracaso; a nova reforma supón a definitiva lexitimación e consagración, por parte do autoproclamado goberno máis progresista da historia, daqueles aspectos máis lesivos que xa se avanzaron nas reformas laborais de 2010 (goberno Zapatero) e de 2012 (goberno Rajoy).

Entre outras cuestións, mantéñense os mecanismos que facilitaban os despedimentos (non se recuperan indemnizacións nin os salarios de tramitación), quedan as razóns intanxibles das previsións económicas (perdas previstas ou futuras) para poder levar a cabo despedimentos colectivos, ou a non intervención da autoridade laboral nos ERE.

Dos convenios de empresa, unicamente garántese a igualdade salarial, pero non o demais. E en materia de subcontratación, vai haber que loitala nos xulgados sen dúbida, xa que non se dá unha solución clara a quen realiza igual traballo pero non reciben igual salario.

Mentres tanto, o custo da vida segue encarecéndose a toda velocidade, sen que as rendas da clase traballadora crezan ao mesmo ritmo. Nuns casos, coa complicidade activa dos sindicatos maioritarios. Noutros, por culpa dunha estudada pasividade por parte de quen goberna. Bens de primeira necesidade alcanzan o seu prezo récord un mes tras outro. Nin os salarios nin as rendas básicas teñen unha actualización que se equipare ao encarecemento do custo da vida. En todas as frontes podemos observar o mesmo: pensións que non se revalorizan, convenios que quedan conxelados…

Agora, ademais, cando apenas empezamos a pagar as consecuencias da crise do Covid 19, avecíñanse as da guerra de Ucraína. O sistema capitalista xa puxo a funcionar a súa maquinaria para que de novo sexamos as traballadoras e traballadores quen asuma os sacrificios e vano a facer como sempre, coa complicidade dos sindicatos maioritarios, que sen dúbida vannos vender unha vez máis, como xa o fixeron anteriormente, co mal chamado Pacto de Rendas.

A estas organizacións que estamos aquí neste Primeiro de Maio nin as farán crer nin as farán calar, por máis operacións propagandísticas que leven a cabo quen prometía asaltar os ceos. As conquistas sociais conséguense na rúa e non nas urnas. As verdadeiras conquistas sociais, as que supoñen unha verdadeira transformación, xamais xurdiron dun pacto entre oligarquías e elites por moi modernas que aparenten ser.

Por iso, declaramos aquí e agora, Primeiro de Maio, que nos van ter fronte eles e os seus plans de asoballamento da clase obreira; declaramos que, se outros van ser compracentes co capital e os seus axentes instalados no poder, nós estaremos dispostos e dispostas á loita, porque a clase obreira é a xeradora da riqueza social e non se conforma coas migallas.

Pola xustiza social

Viva a clase obreira

Viva o Primeiro de Maio

A Coruña, 29 de abril de 2022

Comité Local da CGT da Coruña

 

post

1º de Maio: Manifestación en Pontevedra

1º de Maio: Manifestación en Pontevedra

Como todos os anos, a CGT de Pontevedra culminará as Xornadas Libertarias Abril 2022, que ven celebrando baixo o título “Malditas guerras … Malditos os que as organizan, financian e lucran délas”, coa manifestación deste 1º de Maio.

Baixo o lema “Os dereitos conquístanse loitando” a manifestación sairá ás 12,45h de fronte ó Hospital Provincial e seguirá por Benito Corbal e  r/ Michelena ata a Praza de España, onde rematará, fronte a subdelegación do Goberno.

Comité Local – CGT Pontevedra

 

post

Pontevedra, 2 abril: Asamblea y Manifestación de Quirón. Próxima convocatoria de tres días de huelga

2 de abril, 11 de la mañana, en la plaza exterior del Instituto de Neurorehabilitación, en Andurique (Poio), daba comienzo la Asamblea de la plantilla de los 4 centros de Quirónsalud en los ayuntamientos de Poio y Pontevedra, para determinar la respuesta necesaria a la actitud obstruccionista de la empresa. Desde el mes de febrero la representación de la patronal no acude a la mesa de negociación del convenio colectivo y mantiene una actitud de bloqueo, ofreciendo incrementos salariales para 2021 y 2022 insultantes, de un 1% y un 3% respectivamente. Ante esta actitud, la asamblea acordó la convocatoria de tres días de huelga, en jornada completa, para los días 18, 19 y 20 de abril e intensificar las movilizaciones con actos que el Comité de empresa y las dos centrales presentes, CGT y CC.OO, irán definiendo en los próximos días.

            Tras la Asamblea, una manifestación multitudinaria, representativa de un abrumador porcentaje de la plantilla, recorrió calles principales de Poio y Pontevedra, desde Andurique al puente de As Correntes, rematando su protesta delante del centro pontevedrés, Hospital Quirónsalud-Miguel Domínguez. El lema de las pancartas de cabecera era «Salarios dignos en Quironsalud» y «Na defensa do convenio, Quironsalud, negociación».

Ante las puertas de Quirón, remató el acto con un breve mitin en el que intervinieron la presidenta del Comité de empresa y representantes de las dos centrales convocantes, CGT y CC.OO. Durante su elocución el secretario general de CGT-Pontevedra informó de los comunicados de apoyo a la movilización en Pontevedra, recibidos desde distintas Secciones sindicales de CGT-Quirón de la geografía española y del Comité confederal de la CGT de Galicia.

Sección sindical de Quirón – CGT Pontevedra

 

post

2 abril. Manifestación por un convenio digno en Quirón

El Comité local de CGT-Pontevedra hace un llamamiento a su afiliación para que se solidarice y participe en la manifestación convocada por las compañeras de los centros Quirónsalud de nuestra ciudad, en defensa de un convenio que recoja unas condiciones de trabajo y salarios dignos.

La Manifestación, saldrá este sábado, 2 de abril, a las 11,30h del INR-Quirón (La Merced) en Poio y entrará en Pontevedra por el puente de las Corrientes, Avda. Buenos Aires para llegar a Quirón-Hospital Domínguez, donde rematará.

            ¡Solidarízate y acude!

            ¡La unidad de la clase trabajadora es su fuerza!

Comité Local – CGT Pontevedra

 

post

Seguimiento del primer día de huelga en Quirón Pontevedra: 95%

Este martes, 15 de marzo, se produjo el primer día de huelga convocado por las dos centrales sindicales con presencia en el Comité, CGT y CC OO. La plantilla secundó masivamente el paro, respetando los servicios mínimos (equivalentes a los de un domingo o festivo). El seguimiento fue de un 95%, en el turno de mañana, cifra similar en el turno de la tarde.

Tras este primer día, se mantiene la convocatoria de sucesivos paros cada martes de los meses de marzo y abril, en espera de que la empresa retome la negociación y abandone su intransigencia cara a la firma del nuevo convenio